منتظر وچشم به راه آمدنت...

نامه آیة ‌الله محمدحسین بهجتی به فرزندش

فرزند دلبندم،

سلامی دلپذیرتر از نسیم بهاری و خوشبوتر از گل‌های کوهساری و گرمتر از چشمه خورشید و روشن‌تر از سپیده‌دمان به تو تقدیم می‌دارم؛ سلامی برخاسته از پرده جان، سلامی پرورده شور و اشتیاق .

 گرامی فرزندم،

ای شکوفه آرزو و بهار امیدم، امید آن دارم که چون باد؛ همیشه تکاپوگر و

چون برق؛ همواره ظلمت‌شکاف و چون مِهر؛ همیشه پرتو‌افشان و چون بدر؛

 هماره شب‌زنده‌دار و چون شباهنگ همه شب، سحرخیز باشی.

 ای دل‌پسند دلخواه،

دلم می‌خواهد چون ستاره بر لب بام هستی بدرخشی و چون کهکشان از افق‌های بلند بتابی؛ چون قلّه هیمالیا، بر آسمان سر کشی و چون شفق، نور آفتاب را در سینه خود نگهداری؛ چون ارواح پاک از فرط صفا به عرش پَر گیری و چون مسیح بر آسمان عروج کنی؛ چون امواج یک لحظه از حرکت باز ‌نایستی؛ چون دریا عمیق و بی‌کران باشی. دلم می‌خواهد چون صدف، پر گوهر اما خاموش باشی؛ چون براق، مرکب جان خویش گردی و آسمان‌ها را درنوردی تا پیمبر جانت را به معراج قُرب جانان برسانی. دلم می‌خواهد در اخلاص، سلمان و در زهد اباذر و در اسرار، کمیل و در شوق و استقامت حجر بن عدی، در بیان حجّت، هشام بن حکم و در علم و حکمت، مؤمن الطّاق و در عرفان و عمل، اویس قَرن و در صبر و ثبات، زینب زمان باشی.

 نور چشمم،

چشم دارم که کم از ذره نباشی که با همه خردی، همتی بلند دارد و تا به آفتاب نرسد، پای از سیر و دست از طلب نکشد.

ذر? خرد به خورشید رسید از سبـکی ماند

                                            سرگشـته به راه آن که سبـکبار نشد

آشنا باش کزین پـرده خبرها شنـوی

                                                    گوش بیـگانه ز اسرار، خبـر‌دار نشد

حباب‌آسا هوای خودنمائی کرد دل تنگم 

                                      شدم هم‌صحبت دریا چو ترک این هوا کردم

چو دریا باش که باطنش از  ظاهرش بهتر است؛ نه چون حباب که ظاهری آراسته دارد و باطنی خراب، بر باطن تهی خویش پرده از ریا و تزویر کشیده و سر به کبریائی برافراخته است و بدین جهت است که بد‌عاقبت است؛ نسیمی پرده‌اش بدرد و بادی آبرویش ببرد.

می‌خواهم چون شمیم گل‌های کوهستانی باشی که از خود به ‌درمی‌رود و به نقطه‌های دور پراکنده می‌گردد تا از عطر خویش، دل‌های پریشان را جمع و جان‌های محزون را شاد و شکفته سازد و مبادا هرگز چون شعله به گِرد خویش پیچی و چون گردباد خودمحور باشی، نبینی که شعله از خودخواهی، دور و نزدیک را بسوزد تا خود برافروزد و گردباد از خودمحوری، غبار برانگیزد و فضا را تیره سازد؟!

 فرزند دلبندم،

نصیحتی خواسته بودی، چند جمله می‌نویسم شاید از آن میانه یکی کارگر افتد و تو را می‌سزد که اندرز پدر به جان بپذیری که هم تو شایسته و عاشقی و هم من، دلسوز و مشفق.

 فرزندم،

بزرگترین مانع رسیدن به کمال آلوده بودن به گناه است که گناه سمّ قتّال

است و اسباب وبال.

 هر اندازه از گناه فاصله گیری، به خدا نزدیک شوی و هر چه بیشتر گناه را

ترک کنی، رضای حق را بهتر جذب کنی. حافظ می‌گوید:

در ره منزل لیـلی که خطرهاست در آن 

                                            شرط اول قـدم آنست که مجنـــون باشی

غوطه در اشک بزن، کاهل طریقت گویند 

                                          پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز!

 عزیزم،

اول‌گام راهیان طریق حق، اطاعت فرمان و ترک عصیان است. جائی که صفی‌الله را با ترک اولائی ز بهشت می‌رانند؛ چگونه آلودگان را با آن همه گناه به بهشت فراخوانند؟! اگر می‌خواهی به قرب خدا رسی؛ باید ترک هوا کنی که صاحبان گناه، آبروئی ندارند و آنان را به کعبه رضای حق راهی نیست. بیچارگی و واماندگی و بدبختی بشر، همه از معصیت است که گناه، عامل ذلت و باعث نکبت و وسیله سلب توفیق و سبب لغزش از طریق است.

راستی چه بی‌انصافی و بزرگ‌ستمی است که انسان با مولای مهربان خویش درافتد و با آن همه عنایت و نوازش و مرحمت که از او می‌بیند، باز جرئت ورزد و فرمان او را مخالفت نماید. آه، چه بی‌شرمی از این بالاتر و چه وقاحتی از این زشت‌تر؟ و چه گستاخی از این رسواتر؟ آه، چه خجلت‌آور است که او با بی‌نیازی، ناز تو کشد و تو با آن همه نیاز، به او پشت کنی!! او تو را فراخواند و تو فاصله گیری و به عقب برگردی؛ او در حق تو، وفا کند در پی وفا، کرم کند بر سر کرم و نعمت دهد پیاپی و نوایت رساند دمادم و تو در حق او، جفا کنی بر سر جفا و جرئت‌ ورزی در پی جرئت!! دعوتش را نپذیری و محبتش را ناسپاسی کنی. کفران ورزی و سرپیچی کنی. وای و صد وای از این جسارت که او تو را جوید و خواند و تو از او در غفلت به سر بری. او به تو رو می‌آرد و تو از او بگریزی. او به گرمی پاسخت گوید و تو دعوتش را اجابت نکنی.

 عزیز من،

هر گناهی جسارت به خداست. این همه جسارت را چگونه تحمل می‌کنی؟!

آیا روزی می‌توانی آن را تلافی کنی. دعای توبه زین العابدین را بخوان؛ ببین و بیندیش، بخوان و بازخوان. بنگر که چگونه گناه در نظر وی عظیم و غیر‌قابل‌جبران است. می‌فرماید: «اگر آنقدر دستم را به درگاه تو بلند سازم تا بازوانم از پیکر فرو افتد و اگر در برابرت به معذرت رکوع روم و آنقدر رکوعم را طولانی کنم تا پشتم بشکند و اگر در برابر تو آنقدر به خاک افتم تا مهره‌های گردنم از کار افتد و اگر تلافی گناه را همه عمر به جای نان و آب، خاک و خاکستر خورم با این همه شایسته بخشش یک گناه نگردم.»

فرزندم،

خوب در گناهان گذشته و حال خویش بیندیش و همواره آن را به یاد داشته باش و همواره هراسان و بیمناک باش که کار گناه وخیم است و عاقبتش نامعلوم. اگر تو آن را فراموش کنی، خدا فراموش نخواهد کرد. هر زمان که حالی داری، استغفار کن

 و از خدا آمرزش خواه که پیامبر گرامی با عصمت عظیمش هر روز هفتاد بار

 استغفار می‌کرد. خوف از گناه، علامت ایمان است که پیامبر (صلی الله علیه و آله) به اباذر فرمود: «نشان مؤمن آنست که اگر گناهی کند چنان هراسان باشد که گویی در کنار صخره‌ای لرزان قرار گرفته که هر لحظه بیم آن می‌رود که آن صخره عظیم فرو غلتد و بر او فرو افتد.»

به خود اجازه هیچ گناهی مده اگر چه خرد و حقیر باشد؛ که هر گناهی مخالفت خداست و مخالفت خدا در هر امر عظیم است وعلی(علیه السلام) فرمود:«اشدّ

 الذنوب ما استخفّ به صاحبه؛سخت‌ترین گناه گناهی‌ست که گنهکار آن را

کوچک شمارد.» مگر نه این است که کوه‌های بزرگ از سنگ‌ریزه‌های خردو

دریای بی‌کران از قطرات باران فراهم می‌آید؟ شاعر عرب می‌گوید:

خلِّ الذنوب صغیرها و کبیرها فَهُوَ التُّقی لا تُحقِرنَّ صغیرهً ان الجِبال مِن الحِصی .

و امام بزرگوار موسی بن جعفر(علیهما‌السلام) فرمود: «خشم خدا در میان گناهان

پنهان است، پس هیچ گناه را مرتکب مشو چه دانی شاید همان گناه کمینگاه خشم خداست و تو با ارتکاب آن به خشم خدا دچار خواهی شد.»

منبع:سایت تابناك، كد 15938 . 

نوشته شده توسط موسوی سیدصالح در دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387 ساعت 3:52 موضوع دریا باش، نه حباب | لینک ثابت