هرچند که دلتنگ تر از تُنگ بلورم

 

با کوه غمت ، سنگ تر از سنگ صبورم

 

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

 

بشکوه تر از کوه دماوند ، غرورم

 

یک عمر پریشانی ، دل بسته به مویی است

 

تنها سرِمویی ز سر موی تو دورم

 

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش

 

تو قاف قرار من و من عین عبورم

 

بگذار به بالای بلند تو ببالم

 

کز تیره نیلوفرم و تشنه نورم

 


 

نوشته شده توسط موسوی سیدصالح در سه شنبه نهم بهمن 1386 ساعت 5:21 موضوع غزل دلتنگی – مرحوم قیصر امین پور | لینک ثابت